ق ، ن ، و . . . خدايا از اين همه وحشت و دهشت به تو پناه مى برم و باز على بسخن مى ايستد و قرآن را بدرستى مى ستايد و مردم را بفرمانبريش مى خواند و چنين مى فرمايد : « بدانيد كه اين قرآن ، اندرزگوئى است كه هرگز خيانت نمى كند و راهنمائى است كه مردم را بگمراهى نمى كشاند و سخنگويى است كه دروغ نمى گويد ، هر كس با اين كتاب همنشين شد هدايتش افزايش مى يابد و نابينائيش كاهش مى پذيرد و بدانيد كه پس از قرآن براى كسى نيازى نمى ماند و بيش از آن كسى از هدايت بى نياز نيست ، دردهاى خود را به نسخهء شفابخش آن درمان كنيد و در ناگواريها از آن يارى بخواهيد زيرا اين كتاب ، بزرگترين دردها را كه نفاق و كفر و ستمگرى و گمراهى است درمان مىكند ، خدا را از راه آن بخوانيد و بدوستى و پيروى قرآن به خدا رو آوريد و آن را وسيلهء نيازبرى بمردم قرار ندهيد ، زيرا هيچ دستاويزى چون آن ، بندگان را بسوى خداى رهبرى نمى كند ، و بدانيد قرآن شفيعى است كه شفاعتش پذيرفته مىشود و گوينده‌اى است كه گفتارش براستى شنيده مىشود و هر كس را كه قرآن شفاعت كرد شفاعتش را مى پذيرد و هر كه را كه قرآن بزشتكارى معرفى كرد ادعاى آن در باره‌اش تصديق مىشود ، و در قيامت ، فريادگرى چنين فرياد مى زند ( آگاه باشيد كه هر كشاورزى گرفتار كشت و نتيجهء عمر خويش است مگر كشاورزان قرآن ) پس از كشتكاران كشتزار و پيروان فرمان قرآن باشيد و از راه اطاعت آن به خدا راه جوئيد و خويشتن را به اندرزهاى آن پند دهيد و به انديشه‌هاى